There's Something
between You and Me
Author: Lucreazia
Fan-Fiction: TVXQ (Pairing: YunJae)
Kind: Short-fiction, One Shot: HBD to KimJaeJoonG*
Rate: PG-17
Author's Note: มาแล้วค่า... มาแล้วววววววว ฮิ้ววววว!!!
*แอ่ก*
(ใครเขวี้ยงอะไรมาฟระ? -"- )
ก่อนอื่น... ต้องขอสุขสันต์วันเกิดคนสวยหรือนางฟ้าในใจหมีชองยุนโฮ(และในใจเราด้วยค่ะ)^^
재중아~ 생일 축하해! ^^
มาต่อกันค่ะ... เราจะบอกว่าน้องช็อทฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งเร็วที่สุดเท่าที่เคยแต่งมาเลยก็ว่าได้ค่ะ
อนึ่ง... เป็นเพราเวลาบีบคั้น(สุดฤทธิ์) และสุขภาพที่กำลังทรุดโทรมอย่างหนัก T^T
ก็เลยทำให้น้องช็อทฟิคเรื่องนี้โผล่ออกมาสู่สายตาแฟนฟิคทุกท่านและคนอ่านทุกคนอย่างรวดเร็วเป็นประวัติการณ์อ่ะนะคะ^^
จริง ๆ เรื่องนี้ไม่มีอะไรมากค่ะ เอาเป็นว่าลองอ่านดูก็แล้วกันนะคะ
ใส ๆ เรียบ ๆ หวาน ๆ อ่านแล้วสบาย ๆ เหมือนเคยค่ะ
เพียงเเค่ว่าเรื่องนี้เป็นฟิคไร้บทบรรยายนะคะ
(จริง ๆ เราเคยลงที่เป็นฟิคไร้บทบรรยายอย่างนี้อีกเรื่องนานมากแล้วอ่ะค่ะ ยังจะมีใครจำกันได้ไหมเอ่ย? 555+)
ขอให้สนุกกับการอ่านเหมือนเคยนะคะ^^
ขอบคุณคนอ่านทุกคนทั้งที่เม้นท์และไม่เม้นท์เลยค่ะ
แฟนฟิคทุกคนค้า... รักมาก ๆ เลยนะค้า >3<
แล้วพบกันใหม่นะคะ...
^____________________^
**ฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์จริงแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน... และถ้าอ่านแล้วไม่ชอบใจหรือรับไม่ได้ กรุณาปิดหน้าเวบเพจนี้ลงอย่างสันติ ขอความกรุณาอย่าก่อกวนโดยการเม้นท์ต่อว่านะคะ ขอบคุณค่ะ**
There's Something between You and Me
By: Lucreazia
.
.
.
"ยุนโฮ... นายเป็นอะไรน่ะ ทำหน้ายังกับตูด"
"เปล่านี่... ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย"
"หืม? นี่ถ้าฉันเชื่อก็บ้าแล้วล่ะ นี่... มีอะไรงั้นเหรอ?"
"เปล่านี่... ก็มันไม่มีอะไรจริง ๆ สักหน่อยนี่นา แจจุง"
"บอกมาเถอะน่า... วันนี้วันเกิดฉันนะ ทำไมทำหน้าอย่างนี้ล่ะ นายไม่ได้ดีใจไปกับฉันหรอกเหรอ?"
"ดีใจสิ แต่..."
"แต่อะไร?"
"ช่างเถอะ ไม่มีอะไรหรอก"
"ไม่มีได้ยังไง ยุนโฮ... เมื่อกี๊นายหลุดคำว่า ‘แต่' ออกมาแล้ว ฉันได้ยินนะ"
"'เหรอ?"
"ใช่สิ ได้ยินเต็มชัด ๆ สองรูหูเลยล่ะ"
"แจจุง บางทีนายอาจจะหูฝาดไปเองก็ได้นะ"
"นี่!! ฉันมั่นใจว่าฉันไม่ได้หูฝาดนะเจ้าหมีบ้า!!"
"..."
"ยุนโฮ บอกมาเถอะน่า... นะ..."
"..."
"นี่... นายจะไม่บอกจริง ๆ น่ะเหรอ?"
"..."
"ทำไมล่ะ? มันลำบากยากเย็นมากหรือว่ามันเป็นเรื่องร้ายแรงขนาดคอขาดบาดตายเลยหรือไงกันน่ะ หือ?"
"นี่แจจุง..."
"ว่าไง? อยากจะบอกแล้วใช่มั้ย"
"คือ... ฉันว่า... เราสองคนไปกินเค้กที่ซื้อมาเมื่อตอนเย็นกันเถอะ"
"ชองยุนโฮ!! "
"หือ? ไม่อยากกินเหรอ? หรือว่ากลัวอ้วน ฉันว่านายน่ะผอมเกิน..."
"พอเลย!! ไม่ต้องพูดแล้ว ถามแค่นี้ก็ต้องทำมาเป็นเฉไฉด้วย ถ้าไม่อยากบอกขนาดนั้นล่ะก็ช่างนายเถอะ!"
"แจจุง..."
"เรียกทำไม?"
"อย่าโกรธเลยน่า... เรื่องไม่เป็นเรื่องแค่นี้เอง... เราอย่าโกรธกันเลยนะ"
"ฉันก็ไม่ได้โกรธนี่... ฉันจะไปโกรธอะไรนายได้ เพราะถึงยังไงมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของนายนี่นา... อ้อ แล้วก็ช่วยปล่อยมือฉันได้แล้วด้วย"
"แจจุง..."
"ฉันน่ะเข้าใจดีนะยุนโฮ... ฉันรู้ว่าการที่เราเป็นคนรักกันมันก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะจำเป็นต้องรู้ทุก ๆ เรื่องของกันและกันเสมอไป เรื่องบางอย่างนายก็คงอยากเก็บเอาไว้กับตัวเองคนเดียว ใช่ไหมล่ะ?"
"..."
"แต่ว่านะยุนโฮ... ถึงฉันจะรู้ทั้งรู้อยู่เต็มอกว่าควรทำยังไง... แต่พอฉันเห็นนายนั่งทำหน้าทำตาเป็นกังวลอยู่ตรงหน้าอย่างนี้ มันก็อดที่จะถามไม่ได้อยู่ดี เข้าใจรึเปล่า?"
"คือ..."
"อีกอย่างถึงฉันรู้เรื่องทั้งหมดแล้วก็จะช่วยอะไรนายไม่ได้เลยก็ตามเถอะ... แต่ฉันก็อยากจะเป็นคนที่คอยรับฟังและแบ่งเบาปัญหาของนายบ้าง... ฉันก็แค่อยากจะเป็นคนที่นายพึ่งพาได้บ้าง... มันก็เท่านั้นเอง"
"แจจุง... ฉัน..."
"พอเถอะ... เราหยุดคุยเรื่องนี้ได้แล้วล่ะนะ... แล้วก็ช่วยปล่อยมือฉันสักทีสิ ยุนโฮ..."
"แจจุง มันไม่ใช่อย่างนั้น..."
"ก็บอกให้ปล่อยไงเล่า! นายไม่เข้าใจหรือไง ชองยุนโ... ฮึก... ฮึก..."
"แจจุง... อย่าร้องเลยนะ ฉันขอโทษ... ขอโทษจริง ๆ "
"ใครเขา... ร้อง... กันเล่า ฮึก... ปล่อยฉันนะ..."
"แจจุง มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดเลยนะ ไม่ใช่อย่างนั้นจริง ๆ "
"..."
"ช่วยฟังฉันอธิบายหน่อยเถอะ"
"ไม่เอา ไม่อยากฟังแล้ว"
"แจจุง... ช่วยฟังหน่อยเถอะนะ จริง ๆ แล้วฉันอายมากเลยนะที่จะต้องมาบอกเรื่องนี้กับเจ้าตัวเนี่ย"
"!!?"
"แต่ว่าถ้าให้เลือกระหว่างการอายกับการที่นายต้องรู้สึกไม่สบายใจแล้วล่ะก็... ฉันจะเล่าทุกอย่างที่คิดให้นายฟังให้หมดเลยก็แล้วกัน ดีไหม?"
"..."
"แจจุง... ฉันไม่ชอบวันนี้เลย... จริง ๆ นะ"
"วันนี้? วันเกิดของฉันน่ะนะ?"
"อื้ม... ใช่ ฉันไม่ชอบวันเกิดนาย"
"ชองยุนโฮ นายจะเล่นตลกอะไรอีก..."
"ฉันน่ะไม่ชอบที่นายเกิดก่อนฉัน... แม้มันจะแค่สิบเอ็ดวันเองก็เถอะ ให้ตายสิ!! ฉันไม่ชอบเลยจริง ๆ "
"นายกังวลที่ฉันเกิดก่อนแค่สิบเอ็ดวันเนี่ยนะ?"
"ไม่ใช่แค่สิบเอ็ดวันนะ ‘ตั้ง' สิบเอ็ดวันต่างหากล่ะ"
"นี่นายเครียดบ้าอะไรของนาย?"
"อืม... เครียดจนแทบจะเป็นบ้าเลยล่ะ"
"ยุนโฮ..."
"นี่... นายรู้อะไรไหมแจจุง... ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันไม่เคยคิดว่านายเป็นพี่ของฉันเลย..."
"นายรู้ตัวรึเปล่าว่าพูดอะไรออกมาน่ะยุนโฮ?"
"รู้สิ... ฉันมีสติครบดีอยู่นะแจจุง... นายได้ยินถูกแล้วว่าฉันน่ะ... ไม่เคยนึกอยากจะให้นายเป็นพี่ชายของฉันเลยแม้แต่วินาทีเดียว... จริง ๆ นะสักครั้งเดียวก็ไม่เคยคิดด้วยซ้ำไป ฉันไม่ต้องการนายในฐานะพี่ชายหรืออะไรทั้งนั้น... เพราะนายน่ะเป็นคนรักของฉัน แจจุง... นายเป็นของฉันตั้งแต่เมื่อก่อนจากนี้แล้วก็ตลอดไป..."
"ยุนโฮ..."
"แล้วก็เพราะอย่างนี้สิบเอ็ดวันมันเลยทำให้ฉันทรมาน..."
"ยุนโฮ... จะสิบวันหรือสิบเอ็ดวัน มันก็ไม่สำคัญหรอกนะ เพราะไม่ว่านายจะเกิดก่อนหรือเกิดหลัง... นายจะเป็นเด็กหนุ่มหรือเป็นตาแก่... ตราบใดที่นายยังเป็นชองยุนโฮคนเดิมคนนี้ คิมแจจุงก็จะเป็นคนรักคนเดียวของนายตลอดไปเหมือนกัน..."
"แจจุง..."
"หือ?"
"นายรู้ตัวไหมว่าคำพูดของนายน่ะยังกับมีมนตร์วิเศษเลย"
"รู้สิ... เพราะมนตร์วิเศษอันนี้น่ะใช้ได้เฉพาะกับหมีอ้วน ๆ ที่ชื่อยุนยุนเท่านั้นนี่นา"
"นั่นสินะ... ห้ามเอาไปใช้กับคนอื่นนะ ฉันหวงของของฉันเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะเนี่ย"
"คิก ๆ นี่นอกจากนายจะคิดมากแล้วยังจะขี้หึงอีกนะ ยุนโฮ"
"นอกจากจะขี้น้อยใจ ขี้งอนแล้วยังจะขี้แยอีกนะ แจจุง"
"หนอย!! นี่นายหลอกว่าฉันอย่างนั้นเหรอ ชองยุนโฮ"
"ไม่ได้ว่านะ... ก็แค่พูดความจริงเท่านั้นเอง"
"ยุนโฮ!!"
"จ๋าจ้ะ... ว่าไงครับโบแจของยุนโฮ"
"ฮึ้ย!! ตอบเฉย ๆ ก็ได้ ทำไมต้องรัดแน่นขนาดนี้ด้วยเล่า ฉันหายใจไม่ออกนะ"
"เสียใจนะจ๊ะ... ไม่ปล่อยง่าย ๆ หรอก รัดให้ตายไปด้วยกันทั้งอย่างนี้เลยดีไหม? ฮ่า ๆๆ"
"บ้า!! ปล่อยฉันสักทีสิ ตาหมีหื่น"
"จะหื่นหรือไม่หื่น... เดี๋ยวคืนนี้ก็รู้"
"ตาบ้า!!"
"แจจุง..."
"..."
"แจจุงอา..."
"อะไร?"
"สุขสันต์วันเกิดอีกทีนะ"
"อื้ม..."
"..."
"ยุนโฮ..."
"หือ?"
"นับจากปีนี้เป็นต้นไป... นายไม่ต้องคิดมากเรื่องสิบเอ็ดวันอีกแล้วนะ รู้มั้ย?"
"อื้ม... ต่อจากนี้ไปจะไม่กังวลแล้วล่ะ เพราะยังไงฉันก็มีคิมแจจุงคนนี้เป็นคนรักคนเดียวตลอดกาลอยู่ดีแหละ จริงมั้ย?"
"อื้อ..."
.
.
.
-Fin-
จบแล้วนะคะ^^
สครีมโหยหวนนนนนนน กับการทนนั่งหน้าคอมทั้ง ๆ ที่ปวดลูกตาจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า =w=
(อีนี่เว่อร์ตลอด 555+)
เป็นยังไงกันบ้างคะ? อ่านแล้วงงไหมคะ? ชอบกันไหมเอ่ย?
อย่างน้อยขอให้ยิ้มออกได้สักนิ้ดดดดด เราก็จะดีใจมากๆ เลยล่ะค่ะ^^
อื้อ... จริง ๆ แล้วเราคิดว่าชื่อเรื่องที่แท้จริงมันคือ There's 11 days between You ‘n Me มากกว่าอีกนะคะ 555+
ว่ามั้ยค้า... คุณผู้อ่านที่รักทุกท่าน >0<
อ่า... ตอนนี้เรื่องอื่น ๆ ก็กำลังพยายามเขียนเต็มกำลังอยู่นะคะ
ไม่ได้ทิ้งร้างห่างไกลไปไหน(จริง ๆ นะคะ) แต่ว่าติดที่เราไม่ค่อยจะมีเวลาอ่ะค่ะ
ฟิคยูซูก็ยัง(เร่ง)เขียนอยู่นะคะ T^T
ใครที่ติดตามอยู่ก็ต้องขออภัยเอาไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
*โค้ง*
สุดท้ายขอมาแอบแฮปปี้เบิร์ธเดย์แจจ๋าอีกทีตรงนี้นะคะ^^
แล้วก็ขอบคุณคนอ่านทุกคนทั้งที่เม้นท์และไม่เม้นท์มาก ๆ เลยค่ะ
*กอดแน่นม๊ากมากกกกกกกกกก*
แล้วพบกันใหม่นะคะ...
^^bb
